Voor een vrij Palestina – een verslag uit Maastricht

Palestina-Festival-aankondiging

Rafael Elmas blikt terug op het Palestina Festival in het Landbouwbelang op vrijdag 11 september j.l.

Afgelopen vrijdag was er een bijzonder festival in het lokale anarchistisch centrum Landbouwbelang in Maastricht het Palestina Festival. Er werd muziek gespeeld, mode shows met Palestijnse kleding gehouden, kunst ten toon gesteld en er werd gedebatteerd.

Wat meteen opviel en nieuwsgierigheid opwekte waren de twee Palestijnse vlaggen die bescheiden wapperden voor de poorten van het Landbouwbelang. Binnen vertelde een medewerker: “Dit is een Palestijns festival met allerlei activiteiten en daarnaast hebben we een voedselbank, wat losstaat van het festival”. Ik keek om me heen en zag een kampvuur met een aantal anarchisten, pro-Palestijnen en intellectuelen eromheen die aan het discussiëren waren en ik vroeg verder of er een debat of iets dergelijks plaatsvond. Iemand wees me een richting aan en zei: “ja, in dat huisje verder op voorbij het kampvuur”. Dus liep ik verder en vroeg aan twee sympathieke studentes waar het debat over ging waarop zij zeiden: “Over gerechtigheid in Palestina, maar we lopen wel met je mee hoor”.

Eenmaal binnengekomen zaten er zo’n 30 mensen in een kleine huiskamer zeer aandachtig te luisteren naar een spreker die het had over hoe de “staat Israël” onrechtvaardig is geïnstalleerd en hoe de Palestijnen onmenselijk behandeld werden vanaf de oprichting tot heden. Door middel van beeldmateriaal liet de spreker in vogelvlucht zien wat er vanaf 1948 tot 2015 is gebeurt, beelden waarin de Palestijnen enorm leden en waar het Israëlisch regime werd getoond te profiteren van dit lijden. Ik heb altijd gedacht dat Amerika de grote wapen- en geldleverancier aan Israël is want Israël zie ik als een ”klein Westers bastion” in een Arabische regio. De spreker had ook over de rol van de Verenigde Naties met hun voorstellingen en resoluties die allemaal van de baan gekieperd werden door de veto’s van de VS of compleet genegeerd werden door de leiders van Israël. Met afschuw keek naar beelden hoe de Palestijnen als dieren in een kooi langs “de muur” verplicht moeten wachten voordat ze de grens over mogen steken, maar het was wel interessant. Een studente van Palestijnse afkomst maakte op scherpe manier duidelijk dat het geen oplossing is om twee aparte staten te onderscheiden want, vanuit haar perspectief, “heeft Israël een sterke militaire en economische macht en Amerika is pro-Israël en zal hen altijd steunen, in tegenstelling tot Palestina, zelfs niet met een erkende eigen staat!”

Na een korte pauze had ik met haar gesproken en zij vertelde me het volgende: “Ik ben een keer door een joodse neger uitgescholden voor hoer en dat alle Palestijnen onderkruipsels zijn, paradoxaal werd diezelfde neger door blanke zionistische joden racistisch benaderd en behandeld”. Ik zei: “Dan heeft die jongen een gebrek aan empathie en respect”, waarop zij reageerde: “Maar alle joden zijn eenmaal zo, zij beschouwen ons als derderangs burgers er zal nooit vrede komen tussen ons”. Tot nu toe heb ik de indruk dat we meer een debat krijgen over strijd dan over vrede in Palestina terwijl er posters en flyers met grote letters waren uitgedeeld met de leuze “The Palestine Peace Project”.

De volgende spreker was Ibrahima Sory Kaba. Ibrahima sprak glashelder en een stuk radicaler dan de vorige spreker over zijn onderzoek en analyse in de relaties tussen Israël, Palestina en de VS. Hij legde de nadruk op Palestijnse slachtoffers en de boosdoener Israël met Amerika als waakhond. Met scherpe en strijdlustige woorden pleitte hij solidair te zijn met het Palestijnse volk en riep hij op om, door middel van demonstraties en debatten met oragnisaties die daarvoor open staan, een bijdrage te geven aan deze solidariteitscampagnes. Hij vergeleek Hitler’s Duitsland met de Israëlische autoriteiten, wat absurd is.

In zijn verdere verhaal zette hij de VN neer als een onbetrouwbare organisatie, want dat zijn vriendjes van de VS. Verder kwam hij met statistieken aan hoeveel land Israël intussen had gestolen na zoveel decennia’s. Mensen werden vermoord in naam van een zogenaamde “oorlog tegen terrorisme” en alweer hadden we het over resoluties die niet werden nagekomen. Echter, er was geen sprake van een klassenanalyse. Ibrahima kon geen duidelijk antwoord geven op de vraag door een deelnemer uit het publiek: “Wij zitten in Nederland met een Westerse consumptiecultuur. Hoe krijgen wij het volk in opstand?”. Waarop hij onwetend stelde: “Communiceren met mensen via media of openbaar”. Ik mis hier een belangrijke link en dat is klassenanalyse wat gekoppeld moet zijn aan racisme. De Arabische en Joodse arbeiders zullen hand aan hand een gemeenschappelijke vuist moeten maken tegen het zionistische en kapitalistische Israëlische regime om Amerika totaal te verlammen in plaats van tegen elkaar te vechten in sektarische groepjes. Toch schudde ik de handen van Ibrahima; het is een oprechte en glasheldere spreker die voor de zwakkere opkomt!