Over het vertrek van Meulenbelt

Meulenbelt stapt uit de SP. Het slechtste voorbeeld wat een prominent lid had kunnen geven. Jos Alembic werpt een kritische blik op haar beweegredenen.

Doei!“Vandaag heb ik mijn lidmaatschap op de SP opgezegd”, zo schrijft Anja Meulenbelt op haar blog, dat wellicht binnenkort offline zal worden gehaald aangezien de blog wordt beheerd door de SP. De reden om haar lidmaatschap op te zeggen, is op zich niet verkeerd, zelfs principieel te noemen. Zo stelt ze: “Wekenlang heb ik tandenknarsend moeten aanzien dat mijn eigen partij, waar ik nota bene destijds lid van ben geworden omdat ze een goed Palestina/Israël standpunt hadden, niks deed toen er opnieuw een gruwelijke aanval op Gaza werd gepleegd.”

En dat is natuurlijk waar. Op het SP.nl nieuwsoverzicht is het verder bijzonder stil buiten een bericht op 2 augustus en 10 juli, waar verder weinigzeggend protest wordt opgetekend tegen de massa-slachting in Gaza. Ook op protesten door het hele land wordt opvallend vaak geklaagd dat de SP de grote afwezige is, zo ook op de wake van afgelopen donderdag waar ik bij was.

De partijleiding lijkt zich voorzichtig te manoeuvreren om niet te worden weggezet als “antisemitisch” door lobbyisten als het CIDI. Zulke karakterisering zou wellicht de steun voor partij kunnen ondermijnen die nu op 21 zetels staat, zo zal de redenering vast luiden. Zeker in de nasleep van MH17, lijkt de focus op Gaza wat te zijn verslapt…

Maar het probleem met deze stap is dat het een zeer slecht voorbeeld geeft voor de basis-activisten in de partij, die zich ook (terecht!) zorgen maken over de houding van de partijleiding omtrent Gaza en daarnaast nog veel meer zaken. Door haar partijlidmaatschap op te zeggen, geeft Meulenbelt nu het signaal dat het OK is om het schip te verlaten en een “betere” club te zoeken.

Een niet nader genoemd SP lid laat op Facebook weten: “Ik wil de sp niet opgeven maar als zij niet heel snel hun rug rechten dan zoek ik een andere optie”. En dat raakt hier een kernprobleem. SP’ers worden immers geacht om ‘terug te knokken’, het is een basiswaarde in de partij om je te verzetten tegen onrecht. Maar als het op de partij zelf aankomt, dan is dit blijkbaar niet of veel minder van toepassing. Om mijn ‘partij-als-merk’ analogie weer te gebruiken: Als consumenten druipt men dan af, om vervolgens een ‘beter’ merk te zoeken, bijvoorbeeld in de Partij voor de Dieren…

Het is een reflectie van het gebrek van een stevige oppositie binnen de partij, of zelfs maar een cultuur van verzet. Dit is op zichzelf ook weer deels een gevolg van de zeer verticale organisatievorm van de partij, waarin andere geluiden dan die van de partijleiding handig worden weggefilterd. Het is deels ook een falen van klein links, die jaren bezig is geweest om vooral voor hun eigen clubje te rekruteren, dan om iets uit te bouwen in de partij.

En dáár moet verandering in komen. Wat de partij nodig heeft is juist een krachtige linkerzijde, met haar eigen horizontale netwerken die anders geïsoleerde individuen met elkaar verbinden, met bijeenkomsten waar wordt nagedacht over strategie en programma, met gecoördineerde interventies op koersbepalende gebeurtenissen zoals congressen, met een oog op het winnen van leidinggevende posities in alle lagen van de partij…

En daarvoor moeten we niet weglopen, maar onze SP-instincten volgen en knokken voor een toekomst van onze partij.